733 86 87 88

Rehabilitacja po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego ACL

Więzadło krzyżowe przednie ACL (łac. Ligamentum cruciatum anterius)to wewnątrzstawowe więzadło stawu kolanowego, którego funkcja polega na łączeniu kości udowej z piszczelową oraz na stabilizacji stawu.

Na uszkodzenie więzadła w postaci naderwania lub zerwania narażone są osoby czynnie uprawiające sport a zwłaszcza narciarstwo i piłkę nożną. Z badań wynika również, że u kobiet częściej dochodzi do uszkodzeń ACL, najprawdopodobniej z powodu większej wiotkości  struktur anatomicznych.

 

Głównym mechanizmem odpowiedzialnym za uraz więzadła jest ruch skrętny podudzia względem uda. Powoduje on uszkodzenie, które klasyfikowane jest w trój stopniowej skali:

Uszkodzenie I st.- przerwanie minimalnej liczby włókien, z bolesnością miejscową i bez objawów niestabilności

Uszkodzenie II st.- rozerwanie większej ilości włókien z miejscową bolesnością samoistną, zaburzeniem czynności i nieznacznie zaznaczonymi objawami niestabilności

Uszkodzenie III st.- całkowite przerwanie ciągłości więzadła, ze znacznie zaznaczoną niestabilnością

 

Do najczęstszych przyczyn wystąpienia zerwania lub naderwania więzadła należą:

- gwałtowna zmiana kierunku podczas ruchu

- nagłe zatrzymanie w trakcie biegu

- niestabilne lądowania po podskoku

- bezpośrednie uderzenie

 

Objawy uszkodzenia ACL:

- trzask lub kliknięcie w momencie urazu

- czucie niestabilności (uciekanie kolana)

- obrzęk i ból

- ograniczenie ruchomości stawu kolanowego

 

Istnieją dwie możliwości postępowania z uszkodzonym więzadłem krzyżowym przednim. Możliwe jest leczenia zachowawcze lub przeprowadzenie rekonstrukcji więzadła. W zależności od wieku, aktywności fizycznej i zawodowej oraz stopnia urazu podejmowana jest decyzja o wyborze jednej z opcji. Wielu badaczy uważa, że ACL pełni na tyle istotną funkcję w zabezpieczaniu ślizgu piszczeli względem kości udowej, że nie wykonanie jego rekonstrukcji będzie w znaczącym stopniu przyczyniało się do szybszego zużywania stawu kolanowego.

 

Postępowanie po zabiegu rekonstrukcji

Proces powrotu do pełnej sprawności wynosi około 6 miesięcy, ale już między 3 a 4 miesiącem większość osób funkcjonuje normalnie, oczywiście unikając przeciążeń stawu. Proces dobrej rehabilitacji po rekonstrukcji ACL, na kilku etapach jej trwania, obejmuje między innymi zmniejszenie obrzęku, poprawę zakresu ruchu, czy ślizgu rzepki. Charakterystyczne jest również odtwarzanie pracy ekscentrycznej mięśnia czworogłowego, nauka hamowania piszczeli przez grupę kulszowo-goleniową. Nie wolno pominąć pracy manualnej na tkankach miękkich okolicy kolana i biodra. Ćwiczenia dynamiczne takie jak skoki i biegi powinny być wprowadzane późno, bo około 5 miesiąca. Wynika to z występującego między 2 a 4 miesiącem od operacji, szczególnym osłabieniem przebudowującego się więzadła.

 

Leczenie nieoperacyjne zerwanego więzadła ACL

U osób starszych, mało aktywnych, jeśli nie doszło do całkowitej utraty stabilności stawu kolanowego, możliwe jest stosowanie nieoperacyjnych form leczenia. Nie doprowadzą one do odzyskania całkowitej sprawności lecz mogą doprowadzić ją do osiągnięcia stanu zadowalającego. Podstawą w tym przypadku jest rehabilitacja mająca na celu zmniejszenie opuchlizny, zwiększenie zakresu ruchów, wzmocnienie mięśni i wypracowanie maksymalnej możliwej stabilności stawu poprzez pracę propriocepcją. Zaleca się również używanie stabilizatorów na przykład podczas aktywności fizycznej.

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

zamknij