733 86 87 88

Rehabilitacja po skręceniu kostki do szpotawości

Skręcenie kostki do szpotawości jest urazem, przy  którym stopa podwija się do wewnątrz. Dochodzi do niego w mechanizmie inwersji czyli zgięcia podeszwowego, przywiedzenia i odwrócenia stopy. Najczęściej taka sytuacja ma miejsce podczas biegu, zeskoku czy chodu po niestabilnym i nierównym podłożu. Dochodzi wówczas do naciągnięcia i uszkodzenia struktur stabilizujących staw skokowy po stronie zewnętrznej.

 

Objawy:

 W konsekwencji  urazu już w ciągu pierwszych 10 minut dochodzi do powstania obrzęku i wytworzenia stanu zapalnego. Ból w tym uszkodzeniu zlokalizowany jest w okolicy kostki bocznej i w zależności od stopnia naderwania więzadeł może powodować lekkie utykanie aż po zupełną niemożność obciążenia stopy.

Skręcenie dzielimy na trzy stopnie:

I stopień- naciągnięcie więzadeł, nieznaczne pęknięcie torebki stawowej, niewielki obrzęk, tkliwość więzadła. Stabilność stawu zachowana

II stopień- naderwanie więzadeł, rozerwanie torebki stawowej, duży obrzęk, wylew podskórny krwi, ból więzadeł. Ograniczenie funkcji kończyny

III stopień- rozerwanie więzadeł, bardzo duży obrzęk i ból. Ograniczona ruchomość w stawie i niestabilność

 

Przyczyny:

Skręcenie kostki występuje najczęściej  u sportowców. Szczególnie narażeni na nie są koszykarze, siatkarze, tenisiści i piłkarze.

Do czynników ryzyka należy zaliczyć:

-  wcześniejsze skręcenia stawu skokowego

-  zburzenia liniowego obciążenia kończyny  dolnej

-  wady stopy

-  słaba stabilizacja tułowia

-  słaba technika gry

-  źle dobrane obuwie

 

Diagnostyka:

Dość rzadko zdarza się, że przy okazji skręcenia stawu skokowego dochodzi do złamania awulsyjnego w obrębie kostki bocznej. Taka sytuacja wymaga jednak zupełnie innego postępowania niż przy zwykłym skręceniu, dlatego zawsze zaleca się wykonanie zdjęcia RTG.

Pełne badanie kliniczne może być wykonane tak naprawdę tylko w pierwszych 10 minutach od urazu (gdy nie wystąpił obrzęk) lub dużo później w miarę ustępowania obrzęku. Do najczęstszych naderwań dochodzi w zakresie więzadła skokowo-strzałkowego przedniego, więzadła piętowo-strzałkowego, więzadła piętowo-sześciennego, więzadła piszczelowo-skokowego przedniego i dodatkowo dość rzadko ścięgna mięśni strzałkowych. Przeprowadzenie szczegółowego badania daje precyzyjną lokalizację uszkodzenia, umożliwiając dalsza celowaną terapię.

 

Rehabilitacja:

Rehabilitacja skręconej kostki powinna rozpocząć się już dzień po urazie. Zupełne unieruchomienie stopy np. opatrunkiem gipsowym jest niedopuszczalne ze względu na duże ryzyko złej regeneracji naderwanych więzadeł. Stopę należy zabezpieczyć pozostawiając jej możliwość ruchu. Już od początku terapii wprowadzamy techniki takie jak masaż poprzeczny i mobilizację w granicach bezbólowych. Wpierw odciążamy kończynę, by dość szybko rozpocząć jej obciążanie w funkcji. Dla uzyskania najlepszych efektów ćwiczenia można rozpocząć ze stopami na ścianie w celu imitowania fazy podporowej kończyny, ale z jej częściowym odciążeniem. Duże znaczenie w kolejnych etapach rehabilitacji   będzie miało wypracowanie właściwej kontroli mięśni strzałkowych, które zabezpieczają stopę przed szpotawieniem. Dobry fizjoterapeuta będzie także pamiętał o opracowaniu ścięgna Achillesa i poprawie pracy łydki. Czasem w konsekwencji urazu może być również wymagana mobilizacja kości strzałkowej. Proces rehabilitacji wymaga bezwzględnie poprawy czucia głębokiego stopy dzięki ćwiczeniom stabilizacyjnym i krótkiej stopy. Niewłaściwie zrehabilitowany staw skokowy może przyczynić się w przyszłości do kolejnych urazów stopy czy kolana. 

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

zamknij